Categorie archief: Algemeen Belang

moscou-volgens-bart

Grote Brandnetelshow

VRIJDAG 25 APRIL :: 16u-20u

KOEN BROUCKE’S GROTE BRANDNETELSHOW

Locatie :: op het grasveld met speelterrein van Moscou-Vogelhoek

Op het programma :: een collectieve en zuiverende brandnetelpluk, een blik in het originele Moscou Herbarium, samen soep maken en proeven en ‘prikkelende netelbaden! 

Jullie kunnen Koen meehelpen plukken vanaf 16u of een warme tas soep komen drinken vanaf 18u!

 

Hopelijk tot dan!

moscou

 

Eerste Grote Petanquetoernooi De Porre – KPCG

Eerste Grote Petanquetoernooi De Porre – KPCG !
 

Vrienden van Moscou-Bernadette…

Wegens een hardnekkige keelontsteking was de ‘dramaturg’ van dienst niet in staat om een fijne reflectie te schrijven over Het Eerste Grote Petanquetoernooi tussen de mensen van De Porre en De Keyserlycke Petanque Club. Tot mijn spijt moet ik meteen vermelden dat, mede door mijn onkunde inzake ballen werpen, iemand van De Porre gewonnen heeft. Hoewel geen van de professionals het mij kwalijk nam, wil ik toch even iets recht zetten en het waarom van mijn gestuntel scherp stellen. Vroeger, toen ik nog zeer klein was, namen mijn ouders mij elke zomer mee voor veertien dagen zee. Petanque was een van de weinige spelen die ik niet saai vond. We kregen elk twee houten ballen. Op elk paar stond een streep in een andere kleur. Ik mocht altijd het kleine balletje gooien. Daarna smeten we om beurten elk een bal, zo dicht mogelijk bij het kleintje. Soms speelden we in het mulle zand, om het karamboleffect wat af te zwakken. Tot mijn dertigste heb ik alles wat met de zee te maken had als oersaai bekeken. Dat er aan petanque echter een subtiel precisiewerk aan te pas komt, een soort teamwerk dat me doet denken aan wielrenners die elkaar windstilte gunnen, is me nu pas opgevallen. Je kunt voor elkaar spelen, de ander zijn ballen wegschieten, ook al zijn ook de jouwe schampavie. Je kunt ook het kleintje over de grens knallen, dan is het spel gedaan, een liefhebberij van Marc Van De Porre trouwens. “Wim ! Te hard ! Wim ! Te zacht !” Ik hoor het tijdens het afwassen soms nog. Het was ook niet zo simpel om mijn gedachten erbij te houden, want het nieuws dat Onze Bramenpop weg was (Gestolen ? Door wie ?) speelde me parten. De bouligan in mij liet zich gelden ter hoogte van de borstkas.

Dat het een fijn treffen was, voor herhaling vatbaar, daarmee was iedereen het na de prijsuitreiking eens. Zelf kan ik me niet herinneren hoe de winnares precies heette, wel dat het een felle was. Ze zei nooit veel. Telkens Marc in een bui van wanhoop het kleintje wegkeilde, begon ze te brommen. Of het voor morgenuchtink was misschienst ? Er was ook de stille smijter met het platte petje en de kleine snor, hij leek zowaar overgekomen uit de Provence, speciaal gehuurd voor deze dag.

Niets van. Alles was echt. Van harte dank aan alle aanwezigen, klein en groot.

Wim