Brief aan Koen van Wim

Beste Koen,

Het is een van de onvergetelijke oktoberdagen in het jaar tweeduizendenzeven, middaguur, en als ik het nu niet doe komt het er niet van.  Op de hoek van mijn bureau staat al maanden de afbeelding van Causa Nostrae Laetitia, Onze Lieve Vrouw Van Tongeren, ‘Oorzaak Onzer Blijdschap’. Telkens ik een blik op haar werk denk ik vol weemoed terug aan onze belevenissen en jouw gekke streken. Wat was ons gebrainstorm vorige lente toch wild en vruchtbaar ! Kunst kiemt.De computers zijn uitgevallen en daarom moet ik je met pen en papier berichten, wat langer zal duren. Het past eigenlijk wel. Ik leg de brief vanavond op Beatrijs haar bureau, en zij zal alles morgenvroeg overtikken voor het grote weblog. We doen inmiddels alles om een foto van je Bramenpop zoals ze er vorige week uitzag erop te krijgen, maar hij is naar het schijnt te mega. Misschien vielen ze wel daardoor uit, die computers… Ze ziet er goed uit. Vlaag na vlaag, bui na bui liet Zij haar verdroogde vruchten op de aarde vallen, en zie… Nu staat Zij deels ontmanteld te glitteren tussen de groene takken vol doorns, de naalden wijzen naar alle richtingen. Het witte kleedje dat jij Haar samen met je zoontje Walmoed hebt aangetrokken maakt haar een tikje pofferig, het geheel oogt minder cru. En toch, haar serene meisjestrekken blijven edel en geheimzinnig,  je hebt het allemaal goed gezien. Je vraagt je vast elke morgen af hoe het met me is. En met de weg van Moscou naar Bernadette. Wel, ik kan nu wel een pakje info droppen, over de voorbije Open Ateliers, of over de laatst nieuwe opening in het SMAK, maar dat lijkt me zo springerig en overhaast. De echte, gekruide verslaggeving hou ik liever voor bij soep, patatten, potten en pint. Er was enorm veel tumult. Iemand wil nooit meer ketchup eten. Dit week-end zijn er bij ‘Den Alain’ ook al Open Deurdagen. Zou hij nog steeds elke dag duikboten zuipen ? Als je wil afzakken naar hier, graag. Dan ben je zaterdag en zondag welkom bij de Ghent Railway Association. Meer nog, als je wil verzin je snel een ludieke performance, iets met kastanjes bijvoorbeeld…  Ze zijn open van tien tot achttien uur.

Vergeet niet om drie november aan te kruisen, dan organiseren we een petanquetornooitje in De Porre.

Immer je dramaturg,

Wim Van Saksen Coburg Gotha

PS Nogal veel mensen stelden zich de afgelopen dagen vragen bij MB. Omdat in mijn hoofd woorden te kort schieten om een levendig kunstwerk te omschrijven, gebruik ik die van Daniël Robberechts om de sfeer van wat jij en Bart in Moscou doen te omschrijven. Het hoeft geen betoog dat het fragment meer dan dertig jaar oud is.

Uit ‘Nagelaten Werk’ (Totaaltekst)

‘Er zijn maar weinig mensen die dat gematigd zeeklimaat van hier aangenaam noemen. De temperatuurschommelingen zijn wel gering, maar dat betekent dat echte zomerdagen van zinderende hitte al even zeldzaam zijn als echte winterdagen. Novemberweer is steevast een hondeweer, letterlijk een weer om er geen hond door te jagen. Vanaf september of oktober tot maart of zelf april verleggen de makelaars in buitenverblijven hun actieterrein naar de zuidelijke costa’s en beaches van het subcontinent, want de stadsmensen zijn toch met geen stok naar het slijkerige platteland te krijgen. Maar vaak is het heel stil weer, in dat winterhalfjaar, het soort weer waar helemaal niets over te zeggen valt, de radio heeft het over betrokken hemel en veranderlijke wind, of wisselvallig weer met hier en daar een bui. Wie het dan toch waagt, buiten te gaan lopen, merkt dat het eigenlijk een heerlijk soort weer is. Alles ligt stil, de vogels zwijgen, er valt inderdaad niets te zeggen, alles houdt de adem in, alles ligt heerlijk. Het lijkt of alle struiken en bomen met hun loof ook hun eigenheid hebben afgelegd om tot één bloot boomgewas ineengestrengeld de winterkou af te wachten. (Sneeuw maakt een einde aan die verwarring doordat ze alle stammen, takken en twijgen plantkundig nauwkeurig aftekent.) Zo nemen de planten een afwachtende houding aan. De botten zijn al van bij de bladerval zichtbaar, maar nu wordt alles stilgehouden. Wie zijn gezicht toevallig dicht bij de grond brengt – bij het aanhalen van een schoenveter, of het plukken van een paddestoel – wordt vaak verrast door de sterke geuren die de grond afgeeft, toen men vaker van die geuren opsnoof omdat er bij elk spel wel een reden was om te gaan kruipen, of misschien omdat men toen gevoeliger was voor geuren, of gewoon omdat men toen met zijn neus als een hond zo dicht bij de grond bleef. Dan kan het gebeuren dat de zon even door de wolken breekt, en een natte tak die bruin was of donkergroen of grijs gaat ineens blinken alsof hij met een foelie van glas of zilver was bedekt.

Advertenties

Een Reactie op “Brief aan Koen van Wim

  1. Dierbare Wim,

    Zelf denk ik inderdaad zowat dagelijks aan Moscou. Ik probeer de vele beelden en indrukken te verwerken in een reeks tekeningen en knutsel aan een tekst “braaklanden” over onze Moscou-expedities voor het volgende cahier. Na de gekke streken tijdens het regenseizoen is dit de overwintering in het atelier.

    Oorzaak uwer blijdschap,
    Koen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s